Przedszkolaki wraz z wychowawczynią i rodzicami już kilka tygodni wcześniej rozpoczynają przygotowania do występu. Aktywnie uczestniczą w przygotowaniach dekoracji oraz strojów dla wszystkich postaci. Każde dziecko bierze czynny udział w przedstawieniu, każde ma do odegrania jakąś rolę, zgodnie z wyrażoną ochotą oraz predyspozycjami indywidualnymi. Co roku jasełka ma inną oprawę i inny scenariusz.

Wszyscy widzowie, którzy mają okazję oglądać przedszkolne jasełka, poddają się nastrojowi chwili. Blask świec w przyćmionym kościele, kolędy i śpiew dzieci, postaci pojawiające się wokół szopki wywołują wspomnienia z dzieciństwa, skłaniają do refleksji. Po przedstawieniu są brawa, gratulacje, radość dzieci, rodziców i pracowników przedszkola.

W dalszej części następuje spotkanie wigilijne, w którym biorą udział zaproszeni goście, dyrektorzy i pracownicy przedszkola. W tym roku na wspólnej wigilii gościliśmy ks. prob. K. Śmigeckiego, byłą dyrektor p. G. Sosińską, p. M. Korcz, p. Z. Markiewicza. Jak nakazuje zwyczaj, nasza uroczystość rozpoczęła się wspólną modlitwą, dzieleniem się opłatkiem i składaniem sobie życzeń.

… „Bo gdy łamie się opłatek przed Bogiem, to nie tylko z siostrzyczką i bratem,

ale także i z obcym, i z wrogiem i z calutkim, caluteńkim światem.

I w tej chwili wszystkiemu, co żyje, całym sercem radośnie się życzy,

żeby oczy nie płakały niczyje, żeby w sercach nie było goryczy.

Żeby wszyscy mieli to, co im trzeba, i jak my wzajemnie sobie życzyli,

łamiąc płatek anielskiego chleba, w biały wieczór świątecznej wigilii”.

Zawsze z niecierpliwością oczekujemy na nadejście okresu Świąt Bożego Narodzenia. Choć pracy przy przygotowaniach do tych świątecznych spotkań nie brakuje, jest to dla wszystkich czas radości z organizowania niespodzianek dla bliskich. Jedną z pierwszych jest właśnie jasełka w wykonaniu przedszkolaków. Okres świąteczny jest dla wszystkich okazją do refleksji nad przemijającym czasem, do wspomnień, wzruszeń, do pojednania z bliskimi, do czynienia dobra dla innych ludzi. Uczmy nasze dzieci nie tylko brać, ale przede wszystkim dawać innym radość i miłość.

Marzena Wilkosz