I tak dowiadujemy się, że powodem podejmowania życia zakonnego jest zawiedziona miłość, niezdolność do macierzyństwa czy też ojcostwa, ucieczka przed problemami życia, itp. Tymczasem wyżej wymienione motywy są właśnie przeszkodą do podjęcia życia zakonnego.


Jak więc zrozumieć młodą, ładną i zdolną dziewczynę, która oznajmia rodzicom i bliskim, że idzie do zakonu? Czy takie życie ma w ogóle sens? Skąd się biorą te decyzje?

Potocznie mówi się często, że ktoś wybrał życie zakonne. W rzeczywistości jednak, to odpowiedział na wybranie. „Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem” – mówi Jezus w Ewangelii do apostołów i do wszystkich konsekrowanych. To Bóg, z sobie znanych tylko powodów, staje na drodze konkretnego człowieka z darem szczególnej miłości. A tej miłości trudno się oprzeć. Bóg zaprasza, człowiek przyjmuje zaproszenie. Inicjatywa pochodzi zawsze od Boga. Fantazja Boga w sposobach objawiania tego szczególnego wyboru jest nieograniczona. Każdy powołany stanowi jedyną i niepowtarzalną historię spotkania Boga z człowiekiem, spotkania Miłości przez duże M z małym sercem człowieka. Dlatego powołany może i ma być świadkiem Chrystusa, bo spotkał Go na swojej drodze. Podjęcie życia zakonnego bez tego spotkania jest wielką pomyłką, jest rzeczywiście decyzją i wyborem człowieka, i różnie może się zakończyć. Tak samo tragiczne w skutkach może okazać się odrzucenie myśli o tym spotkaniu.

Dziesięć lat temu, w 1997 r., Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił po raz pierwszy Dzień
Życia Konsekrowanego, wybierając na tę uroczystość dzień 2 lutego – Święto Ofiarowania Pańskiego. W swoim pierwszym orędziu na Dzień Osób Konsekrowanych podał trzy motywy i cele jego ustanowienia. Po pierwsze, ma być to dzień szczególnego dziękczynienia wspólnoty Kościoła za dar życia konsekrowanego. Po drugie, dzień ten ma przyczynić się do poznania i szacunku dla życia konsekrowanego ze strony ludu Bożego. Po trzecie, dla samych konsekrowanych ma być okazją do szczególnego dziękczynienia i uwielbienia Boga za dar powołania i wszystkich łask z tym związanych.

Uroczystości XI Dnia Osób Konsekrowanych w Diecezji Toruńskiej odbyły się w Diecezjalnym Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu. Eucharystii koncelebrowanej przez 17 kapłanów przewodniczył ks. bp. Andrzej Suski. We Mszy św. wzięło udział 120 sióstr zakonnych z 12 zgromadzeń, a także 16 nowicjuszek i 11 postulantek.

Ksiądz Biskup w homilii, nawiązując do Ewangelii, podkreślił wierność Świętej Rodziny Prawu Bożemu. Następnie, zwracając się do osób konsekrowanych powiedział: „Zgodnie z Prawem Pańskim jesteście dzisiaj w tej świątyni, ażeby potwierdzić na nowo wybór niegdyś dokonany – wasze śluby zakonne. Jesteście tu wspólnie, potwierdzając światu że można żyć, pracować, radować się i cierpieć zgodnie z Prawem Pańskim (…) Jesteście konsekrowani Bogu, aby świadczyć o Prawie Pańskim światu, który żyje tak, jakby Boga nie było, lekceważy Prawo Boga. Jesteście konsekrowani, aby dawać świadectwo słabym, doświadczonym przez życie. To świadectwo jest szczególnym objawianiem Bożego miłosierdzia. Aby być miłosiernym, trzeba być mocnym. Mocnym wiarą, mocnym charakterem, odpornym na lekceważenie, na znieważanie”.

Ksiądz Biskup przypomniał zebranym, że niegdyś, w dniu swojej profesji przynieśli do ołtarza wszystko, co mieli, aby Bogu ofiarować. I odtąd Jego stał się ich świat, ich życie, zaangażowanie, czas. A dzisiaj to swoje oddanie Bogu, to swoje ofiarowanie, swoją miłość i swoje zawierzenie odnawiają przed obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, prosząc Ją o orędownictwo. Biskup Andrzej podziękował wszystkim osobom konsekrowanym za to, że weszli na drogę powołania, że na tej drodze trwają, że dają czytelne świadectwo wartości Bożych i ludzkich. Prosił o wspomaganie Kościoła modlitwą, zaangażowaniem i świadectwem życia. Życzył wszystkim osobom konsekrowanym, aby Jezus spojrzał na nich z miłością, jak niegdyś spojrzał z miłością na człowieka, który pytał go o drogę do doskonałości.

Po homilii wszystkie osoby konsekrowane odnowiły swoje śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Po Mszy św., korzystając z gościnności ojców redemptorystów, Siostry spotkały się na wspólnej agapie w Domu Pielgrzyma.

s. Nina Irena Filipczyk CDSP
referentka międzyzakonna