Diecezja Toruńska

Mszy św. przewodniczył bp Andrzej Suski, który w swojej homilii nie tylko uczcił pamięć zmarłego, ale także podjął refleksję nad głębokimi pytaniami związanymi z ludzką egzystencją.
Na wstępie poruszył fundamentalne kwestie dotyczące sensu życia: „W naszym życiu nasuwają się pytania: Po co żyję? Dokąd zmierzam? Jaki jest cel mojego życia?” - powiedział, zaznaczając, że często musimy zmierzyć się z nieuchronnością śmierci oraz upływem czasu. Pojawiające się w nas myśli przypominają, że życie jest niczym innym, jak taśmą, na której przesuwamy się w sposób nieunikniony.

Następnie bp Andrzej nawiązał do nadziei chrześcijańskiej, przywołując obietnicę Jezusa: „Pan Jezus nas zapewnia, że w domu Ojca jest mieszkań wiele, idę przygotować wam miejsce”. Słowa te ukazują, że życie, choć się zmienia, w istocie nie kończy się, a my dążymy ku życiu, w którym nie ma już żalu ani cierpienia. Tę nadzieję, będącą fundamentem wiary, śp. ks. Zdzisław w pełni pielęgnował przez całe swoje kapłańskie życie.

W dalszej części homilii bp Andrzej odwołał się do testamentu zmarłego, dostrzegając w nim głęboką prawdę o jego istnieniu i dążeniach. Słowa, które pozostawił, ukazują wdzięczność za dar życia, za powołanie do kapłaństwa oraz pragnienie prowadzenia innych ku Bogu. „Dziękuję Bogu za dar życia, za dar kapłaństwa, na ile potrafiłem, starałem się kochać Ciebie i innych do Ciebie prowadzić. Wiem, że jesteś miłosierny i w swoim miłosierdziu przyjmiesz mnie do siebie. Proszę o wybaczenie mi tego, co uczyniłem z ludzkiej słabości i ułomności” – to refleksje, które w szczególny sposób obrazuje nie tylko osobistą relację z Panem Bogiem, ale i pokorę, która towarzyszyła śp. ks. Zdzisławowi przez całe jego życie.

Kończąc homilię, Ksiądz Biskup podkreślił: „Te słowa z testamentu wyrażają najpełniej życie śp. ks. Zdzisława: Kochał Boga, prowadził innych do Niego, w duchu wdzięczności i zaufania Panu Bogu. Jego kapłańskie życie było przepełnione pokorą. To ona pozwala widzieć siebie w prawdzie”.

Na ostatniej drodze śp. ks. Zdzisława Baranowskiego zgromadziła się liczna grupa wiernych, w tym rodzina, przyjaciele, parafianie oraz kapłani z różnych zakątków diecezji. Obecność tak wielu osób świadczyła o szacunku i miłości, jaką cieszył się zmarły, będącym nie tylko duchowym przewodnikiem, ale także przyjacielem ludzi, w którego życiu jaśniała prawda o Bogu i drugim człowieku. Niech pamięć o nim pozostanie w naszych sercach, a jego dziedzictwo umacnia nas w wierze.

zdj: xpw_CMDT
tekst: ks. Przemysław Witkowski