Konferencja "Sekularyzacja a rozwój alternatywnej duchowości i sekt"
W Centrum Dialogu im św. Jana Pawła II w Toruniu odbędzie się XVI Toruńskie Sympozjum poświęcone Religiom i Alternatywnym Ruchom Religijnym.
Sympozjum odbędzie się 14 listopada w godzinach 9.00-14.30. Temat sympozjum to: "Sekularyzacja a rozwój alternatywnej duchowości i sekt".
Badania nad przemianami religijności w Polsce zgodnie pokazują, że młodzi Polacy in gremio „odchodzą z Kościoła”, przestają się modlić, rezygnują z nauki religii w szkole, przestają identyfikować się z religią katolicką. Procesy sekularyzacyjne (odreligijnienie, odkościelnienie) najsilniej obserwuje się w pokoleniu młodzieży i młodych dorosłych, w mniejszym zaś zakresie w grupie osób starszych (powyżej 50. roku życia). Należy przypuszczać, że zdystansowanie się od religii (w jej kościelnym, zorganizowanym, instytucjonalnym wymiarze) jest skorelowane z zanikiem rodzinnej i osobistej religijności chrześcijańskiej. W refleksji nie powinno zabraknąć ukazania (przynajmniej potencjalnie możliwego) pozytywnego aspektu sekularyzacji, jako szansy na rozwój osobowy i uformowanie się dojrzałej decyzji wiary. Ta problematyka – czyli kryzys religijności/pobożności chrześcijańskiej (katolickiej) – stanowić będzie pierwszy element refleksji na planowanym sympozjum.
Część druga ma być poświęcona odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób wypełniana jest duchowa pustka, powstała wskutek kryzysu (czy wręcz załamania) religijności kościelnej. Wiele wskazuje na to, że w miejsce pobożności chrześcijańskiej „wchodzi” nie tylko konstruowana samodzielnie przez poszczególne osoby tzw. nowa duchowość (nazywana przez specjalistów „trendem kulturowym”), ale alternatywne ruchy religijne i nawet najbardziej egzotyczne kulty i sekty. Przemiany te mają określone, długofalowe skutki dla życia społecznego, duchowego i psychicznego rozwoju osób i całych środowisk.
W części trzeciej naszego sympozjum podjęta ma być refleksja nad możliwością (podejmowanych przez wspólnoty religijne, instytucje szkolno-wychowawcze, organizacje społeczne) konstruktywnych działań, zmierzających do zapobiegania (profilaktyki) zagrożeniom związanym z destrukcyjnymi propozycjami quasi-religijnymi i duchowymi. W społeczeństwie zinformatyzowanym i funkcjonującym w sieci zarówno profilaktyka tych zagrożeń, jak i relewantna terapia stają się coraz trudniejsze.
Szczegółowy program znajduje się na plakacie:
Badania nad przemianami religijności w Polsce zgodnie pokazują, że młodzi Polacy in gremio „odchodzą z Kościoła”, przestają się modlić, rezygnują z nauki religii w szkole, przestają identyfikować się z religią katolicką. Procesy sekularyzacyjne (odreligijnienie, odkościelnienie) najsilniej obserwuje się w pokoleniu młodzieży i młodych dorosłych, w mniejszym zaś zakresie w grupie osób starszych (powyżej 50. roku życia). Należy przypuszczać, że zdystansowanie się od religii (w jej kościelnym, zorganizowanym, instytucjonalnym wymiarze) jest skorelowane z zanikiem rodzinnej i osobistej religijności chrześcijańskiej. W refleksji nie powinno zabraknąć ukazania (przynajmniej potencjalnie możliwego) pozytywnego aspektu sekularyzacji, jako szansy na rozwój osobowy i uformowanie się dojrzałej decyzji wiary. Ta problematyka – czyli kryzys religijności/pobożności chrześcijańskiej (katolickiej) – stanowić będzie pierwszy element refleksji na planowanym sympozjum.
Część druga ma być poświęcona odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób wypełniana jest duchowa pustka, powstała wskutek kryzysu (czy wręcz załamania) religijności kościelnej. Wiele wskazuje na to, że w miejsce pobożności chrześcijańskiej „wchodzi” nie tylko konstruowana samodzielnie przez poszczególne osoby tzw. nowa duchowość (nazywana przez specjalistów „trendem kulturowym”), ale alternatywne ruchy religijne i nawet najbardziej egzotyczne kulty i sekty. Przemiany te mają określone, długofalowe skutki dla życia społecznego, duchowego i psychicznego rozwoju osób i całych środowisk.
W części trzeciej naszego sympozjum podjęta ma być refleksja nad możliwością (podejmowanych przez wspólnoty religijne, instytucje szkolno-wychowawcze, organizacje społeczne) konstruktywnych działań, zmierzających do zapobiegania (profilaktyki) zagrożeniom związanym z destrukcyjnymi propozycjami quasi-religijnymi i duchowymi. W społeczeństwie zinformatyzowanym i funkcjonującym w sieci zarówno profilaktyka tych zagrożeń, jak i relewantna terapia stają się coraz trudniejsze.
Szczegółowy program znajduje się na plakacie:
Galeria zdjęć
