Mimo że doktor Błeńska kojarzy się głównie z Ugandą, w jej biogramie pojawia się też wątek toruński. Dzieciństwo i wczesną młodość Dokta spędziła w Toruniu, gdzie jej ojciec pracował w Kuratorium Oświaty.  Uczyła się w Miejskim Gimnazjum Żeńskim przy ul. Wielkie Garbary, a po studiach na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego przez rok odbywała praktykę w Szpitalu Miejskim w Toruniu przy ul. Przedzamcze 10. Pracę w zawodzie podjęła w filii Państwowego Zakładu Higieny przy ul. Słowackiego pod kierunkiem dr. med. Mariana Wawrzyńskiego. Zakład wcześniej mieścił się przy ul. Wały 15. Także podczas wojny pracowała w PZH, choć jako Polka mogła otrzymac tylko posadę laborantki.

W czasie wojny odbywała służbę wojskową w szeregach Armii Krajowej w Okręgu Pomorze  –  Puszcza  Tucholska  i  Obwód  Toruń.  Brała  udział  w  szkoleniu  zespołów sanitarnych, zaopatrywała w materiały sanitarne oddział AK „Gryf Pomorski”, nielegalnie zdobywała lekarstwa dla Polaków uwięzionych w niemieckich obozach śmierci i oflagach, wystawiała fałszywe zaświadczenia o zakażeniu chorobami zakaźnymi, które pozwalały poszukiwanym przez Gestapo uniknąć aresztowania. Za swoją działalność została aresztowana latem 1944 roku. Po dwóch miesiącach pobytu w więzieniach w Toruniu i Gdańsku została wykupiona przez podziemie. W lutym 1945 r. kierowala Szpitalem Miejskim w Toruniu.

Więcej o jej życiorysie i o tym, jak ją wspominano przeczytamy na stronie Urzędu Marszałkowskiego.